آه!

آه!
باز اين دل سرگشته من                   ياد آن قصه شيرين افتاد
بيستون بود و تمناي دو دست
آزمون بود و تماشاي دو عشق
در زماني چو كبك
                                                خنده مي زد«شيرين»
                                                تيشه مي زد«فرهاد »! 
نتوان گفت به جانبازي «فرهاد»، افسوس
نتوان كرد زبي دردي «شيرين» فرياد
كار «شيرين» به جهان شور برانگيختن است
عشق در جان كسي ريختن است!
كار «فرهاد» 

       برآوردن ميل دل دوست
                                    خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
                                                                        خواه با كوه درآويختن است.
رمز شيريني اين قصه كجاست؟
كه نه تنها شيرين
بي نهايت زيباست!

اولین دیدار

 

امشب منم که راهی کوی توام
 امید وصال می کشد سوی توام
 تا دست رسد شبی به گیسوی توام
می ایم و آشفته تر از موی توام

مکتب عشق

 

سیه چشمی به کار عشق استاد
 مرا درس محبت یاد می داد
مرا از یاد برد آخر ولی من
بجز او عالمی را بردم از یاد

                                                                       «فریدون مشیری»